Lichtjes

Maar weinig deelnemers van de 50|50 Store houden van de decembermaand. Het is confronterend wanneer je geen contact hebt met familie, wanneer je je kinderen niet kunt zien of wanneer je je erg somber voelt. Gelukkig zijn er veel mensen die naar ze omzien in deze donkere dagen. Deelnemers sjouwen van het ene kerstfeest naar het andere, we ontvangen extra pepernoten of kerstkransjes bij gedoneerde kleding, mensen komen kaartjes brengen en vele kerstpakketten worden gedoneerd. Dat zijn de lichtjes in een donkere tijd, de weldoenerij die in december zo welig tiert.

In de anderhalve week dat we kerstvakantie hebben en ik tijd met familie en vrienden doorbreng, heb ik de deelnemers in mijn gedachten. Deze tijd komen ze door, hoe donker het ook voelt, dat weet ik. Mensen kijken nu juist naar ze om, maar ik denk aan de rest van het jaar. In januari zijn alle kerstpakketten opgehaald, de snoeperij is voorbij en het gewone leven gaat voor de volle 11 maanden weer van start. Enerzijds een opluchting, anderzijds vind ik het lastig dat het soms zo gevangen in een maand voelt, dat omzien en liefhebben.

Ik voel me een hebberd, een ondankbaar mens, en schud de gedachten van me af. Het is fijn dat mensen iets moois willen doen! Wanneer dan ook!

Er is iets specifiek waar ik nu al enkele jaren tegenaan loop. Ik mis de mogelijkheid van het hebben van een super-hartstikke-echt-en-doorsnee-teamuitje. Bij de 50|50 Store werken we aan herstel van het gewone leven, waar arbeidsmatige activering een belangrijk onderdeel van is. We draaien deze winkel met elkaar, met ieders verantwoordelijkheden en maken zo de eerste stap naar de reguliere arbeidsmarkt. We doen ons best die arbeidsmarkt zo laagdrempelig mogelijk na te bootsen.

Bowlen, escape-rooms, eten in de vreetschuur, Wie Is De Mol of een keer ludiek op de step, de Segway of wat-dan-ook, samen een nummer opnemen of malle teambuildingsactiviteiten (wie bouwde er niet ooit een toren van spaghetti, of een brug van a4-papier?); mijns inziens hóórt dit bij werk! Helaas hebben we niet de mogelijkheid om voor alle veertig deelnemers van de 50|50 Store zo’n uitje te realiseren. Ik probeer elk jaar houtje-touwtje een bijeenkomst bij elkaar te ronselen, maar écht echt is het niet. We zijn bijvoorbeeld nog nooit met elkaar buiten deze winkel geweest.

Het is een langgekoesterde droom van de deelnemers dit eens te doen; op de teamvergadering wordt het steeds weer als punt aangedragen. Ze willen niet naar Disneyland, niet eens de Efteling, de wens is zo ontroerend eenvoudig: op een bootje naar het pannenkoekenhuis, na de pannenkoek weer op het bootje terug.

Ik weet dat er grotere problemen zijn, zeker in de hulpverlening, maar dit is mijn teampje en ik gun het ze zo. Wat ze hier met elkaar hebben neergezet is uniek en zo bijzonder, daar moeten ze voor bedankt, beloond worden.

Mijn schoonzusje Annemarie hoorde onlangs bovenstaande klaagzang aan. Ik was eerlijk gezegd alweer vergeten dat ik tegen haar georeerd had over dit stukje werkleed, tot ze mij er aan de prachtig gedekte kersttafel bij mijn ouders thuis aan herinnerde.

En vervolgens triomfantelijk een envelopje uit haar tas toverde.

Ik opende het envelopje, wierp een blik en vloog om de nek van Annemarie. De familie keek wat vreemd op, die hadden van het tafereel niets doorgehad en zagen alleen plots twee brullende meisjes.

Op haar werk bij de ING-bank heeft ze een donatie aangevraagd voor het team van de 50|50 Store, zodat wij op een écht teamuitje kunnen. Met een bootje. Naar een pannenkoekenhuis. Alle veertig. Met grote dank aan het ING Nederland fonds voor Medewerkers en de grootste dank voor lieve Annemarie.

Dit jaar hebben we de lichtjes gehad in december, maar blijven ze schijnen tot ver in 2019.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *