De prins op de erwt

In een stad hier heel dichtbij, of nou ja, gewoon in Utrecht, onder een brug aan het kanaal, woont een meneer met een volle witte baard en vriendelijke ogen. Hij heeft niet één, niet twee, maar wel vijf matrassen, een heleboel dekens en geen huisje.

Daar onder die brug is het nog niet eens zo slecht toeven, vindt de man. Hij heeft al vijf goede vrienden gemaakt, al vinden andere mensen ze een beetje vies. Het zijn waterratten, van die dikke natte monstertjes. Maar tegen de meneer aan het kanaal zijn ze heel vriendelijk. Hij deelt namelijk al zijn eten met hen. De ratten zijn rond en gelukkig, de meneer babbelt graag tegen hen.

Zo nu en dan is het lastig onder de brug. Het is er dan heel koud of het waait flink. Maar nog vervelender is het als de mensen onvriendelijk doen. Ze roepen dan onaardige dingen. Er is geen douche of bad daar onder de brug, en in het kanaal kun je niet zomaar zwemmen. De mensen vinden de meneer daarom een beetje vreemd. En een beetje vies. Net als de ratten. Daarom zeggen mensen soms gemene dingen, of ze negeren de meneer en lopen er met een grote boog omheen. Het is net of ze vergeten dat het een mens is.

Soms ziet de meneer de dingen net anders dan ze echt zijn. Daar kan hij niets aan doen. Maar het is niet zo erg, hij is hierdoor nooit echt eenzaam, daar onder die brug. En de andere dakloze mensen zijn aardig tegen hem en begrijpen hem een beetje beter. Elke maandag krijgt de meneer soep van Jeroen en Tonnie, die de fiets onder de brug parkeren en hem een bakkie geven (eigenlijk twee). De meneer onder de brug aan het kanaal is eigenlijk best tevreden met dat malle leventje met de vijf bolle, behaarde vriendjes met hun lange staarten.

Zoals Jeroen van de Soepfiets de meneer omschrijft lijkt het net een soort sprookje, ‘De prins op de erwt!’ roep ik. Ik vind het mooi dat Jeroen en Tonnie zijn leven niet afkeuren zoals hij het leeft, maar door met hem een band op te bouwen hem langzaam en met heel veel geduld voorzichtig richting hulpverlening bewegen. Wanneer hij eraan toe is. En tot die tijd zijn Tonnie en Jeroen er elke week voor een kop soep, een broodje en een praatje. Inmiddels al jarenlang.

We mogen mee op deze speciale dag, het is pakjesavond. De fietsen behangen met Hema-tassen, goedgevuld met alles wat je kunt gebruiken als dakloos mens. En natuurlijk chocoladeletters! Deze speciale tassen zijn samengesteld van het geld wat is opgehaald met het Flinke Soep-festival en gul aangevuld door Roderick en zijn team. Wat een eer om, met mijn schoonzusje Annemarie, deze rond te gaan brengen. Zo ook naar de prins op de erwt aan het kanaal.

Ken je dat gevoel, dat je iets ziet waarvan je vurig wenst het niet goed gezien te hebben?

In het kanaal, op het water, drijft een potsierlijke stapel matrassen, dekens en her en der wat kleding. Het dobbert tevreden rond, de maan schijnt het tafereel wat bij. Een vreemd gezicht. Even verderop staat de vriendelijke brugbewoner te dralen. Hij lijkt wat in de war. Heeft nog niets door gehad. Aan Jeroen de meer dan twijfelachtige eer om het slechte nieuws te brengen. Met Jeroens hand op de schouder van de man kijken ze samen naar de ellende in het water. Jeroen praat zacht en zalvend tegen hem, wij staan bedroefd toe te kijken. Wat een onwerkelijke rotstreek. De man weigert heel sterk in een opvang te slapen, waar Jeroen een plekje voor hem heeft, geeft aan de nacht buiten wakker te blijven. “Zonder matras krijg ik last van mijn reuma, ik blijf hier lopen”. Hij blijft vriendelijk en op een vreemde manier optimistisch. “Ik heb een geestelijk gesprek gehad met de commandant, de brandweer komt zo in duikpakken!” Deze plek is zijn huis, wat wij er ook van mogen vinden, en dat is zojuist in het water beland.

Jeroen stapt op ons af en zegt resoluut “We gaan wat regelen”. Actie! Met Annemarie en Jeroen togen we naar een oud pand van het Leger des Heils, terwijl Tonnie met de andere helft de Soepfietsronde afmaakt. Het is best spannend om in zo’n enorm verlaten pand rond te dolen. Maar het lukt en we vinden prachtige, bijna nieuwe dekens en een matras. In een snel geregeld mini-autootje proppen we gierend de spullen, we proppen onszelf erbij en we spoeden ons naar de brug aan het kanaal om de man een nieuw bedje te geven.

Ik heb die nacht nog lang wakker gelegen, wensend dat de prins op de erwt zou slapen.

 

Voor de outreachende zorg wordt sinds februari 2013 gebruik gemaakt van een soepfiets die elke maandagavond een ronde doet door Utrecht. Met de soepfiets die soep en brood aanbiedt, hopen verpleegkundigen Tonnie en Jeroen daklozen te leren kennen die de reguliere opvang nog niet gevonden hebben. Ook willen ze op deze manier omzien naar mensen die geen regiobinding met de stad Utrecht hebben, zoals illegalen en Oost-Europeanen. Vanuit de hulpverlening is het moeilijk om deze groep in beeld te krijgen. Elk jaar zamelt de 50|50 Store geld in om pakketten voor daklozen te maken, die we aan Tonnie en Jeroen meegeven.

Reacties op “De prins op de erwt”

  1. Sandra van peufflik

    Adembenemend. Hopelijk gaat hij snel richting hulpverlening. Dat moet hij natuurlijk zelf willen. Jeroen en Tonnie succes hiermee en ook respect voor jullie. Mariëlle je bent een topper en je hart zit op de goede plaats

  2. Hans Pronk

    Wat een indrukwekkend verhaal. Wat heeft deze Prins meegemaakt dat ie zo angstig is voor een vaste warme plek. En wat mooi dat er dan mensen zijn die het geduld , de energie en de warmte hebben om voor deze mensen iets te betekenen. En wat leuk dat mijn dochter Annemarie hier haar bijdrage aan heeft geleverd, daar wordt een vader trots van!

  3. Niels Mertens

    Dankbaar dat jullie de mensen achterhet gedrag zien, dankbaar dat jullie de mensen willen helpen ondanks het gedrag. Dankbaar dat jullie de vraag horen van de mens en je daar op aanpassen. Werk met impact wauw

  4. Margriet

    Vol bewondering lees ik je verhaal. Vol bewondering lees en zie ik wat het Leger des Heils allemaal doet.
    Ik heb zo’n ander beeld gekregen van het LdH – echt Super!

  5. Jeroen van der Drift

    Mariëlle mooi beschreven! Ik vond het een indrukwekkende avond; ook al fiets ik wekelijks met de soepfiets. De jaarlijkse Sintactie is uniek, die mogelijk is gemaakt door de geweldige inzet van vele 50/50 Store medewerkers!
    Vanochtend ben ik langs de brug gefietst en ……..”de prins op de erwt” heeft al een paar goede nachten op zijn nieuwe matras gemaakt. Hij heeft het niet koud gehad! Hij was nu nog op zoek naar schone kleding. Ik heb hem verwezen naar Herstart en 50/500 store. Hopelijk is dit een nieuw begin dat dhr. de weg vindt naar wat meer hulpverlening!

  6. bert van aalderen

    Hoi Marielle,
    Een indrukwekkend verhaal heb je geschreven!
    Ik heb een vraag: mag ik jouw verhaal plaatsen in ons kerkblad?
    Zelf ben ik samen met Wieke de Wolff als straatpastor werkzaam in Utrecht.

    Ben benieuwd naar je reactie,
    hartelijke groet,

    Bert .
    Graag reactie via email: b.vaal@12move.nl

  7. bert van aalderen

    Hoi Marielle,

    Indrukwekkend verhaal!
    Graag zou ik jouw verhaal in ons kerkblad willen plaatsen.
    Wat vind je daar van?
    Met Wieke de Wolff ben ik als straatpastor werkzaam in Utrecht.
    Graag je reactie via de mail.

    Met vriendelijke groet,

    Bert van Aalderen
    email:b.vaal@12move.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *