Eelt

Ik stond in het washok met haar. Zij, een nog altijd mooie vrouw die om aan drugs te komen prostitueert (en weer drugs nodig heeft om te kunnen prostitueren) en ik, sinds een halfjaar werkzaam op de woonafdeling waar mensen wonen die zonder uitzondering verslaafd zijn aan harddrugs. Ze had iets gezegd waardoor ik me aan de grond genageld voelde.

Op deze bewuste afdeling was de situatie heftig, vaak schrijnend. Je zag 26 prachtige mensen het leven leiden wat geen van hen voor zichzelf had bedacht. Niemand wil zo leven, slechts enkelen kunnen het. De hele dag scoren, gebruiken, scoren, gebruiken. En daar is het thuis. Voor als er nergens een plek voor je is. Op die afdeling werkten we met zijn allen aan een menswaardig bestaan voor deze zo met de nek aangekeken groep. De mensen die verslaafd blijven.

Ik ben van nature nogal vrolijk van aard en hoopte met mijn vrolijkheid deze mensen wat lichts te kunnen geven. Ik bedacht dan bijvoorbeeld om langs de deuren te gaan met versierde cakejes om ‘Roomservice!’ te roepen, in een schortje en mutsje van de keuken. Op vrijdag speelden we ‘snackbarretje’ vanuit de keuken en we waren ook niet te beroerd om zo nu en dan eens even lekker te bingoën. Andere dagen was de sfeer om te snijden en stond je met je collega op scherp.

De bijzondere bewoners gaven me de wilskracht om er te werken. Werd er een keer gebarbecued, dan ging de Nederlandstalige muziek volop aan en waande je je even in het gezelligste volksbuurtje van de stad. Ik probeerde het mens achter hen te zoeken en begrip te hebben. Maar man, wat is dat soms verrekte lastig in een omgeving die zo giftig kan zijn. Zo hard. Waar je zo dikwijls wordt uitgescholden. Waar mensen boos op je zijn, of eigenlijk niet op jou maar op het alles en jij staat daar. Waar je mensen zichzelf zoveel ziet aandoen, waar je zo weinig tegen kunt doen.

“Pas je op dat je geen eelt op je ziel krijgt.” Ze keek me even indringend aan en ging daarna door met de was in haar mand stoppen. “Je krijgt hier eelt op je ziel. Je bent nog schoon. Laat het niet gebeuren”. Kordaat tilde ze de wasmand op en liep langs me heen het washok uit. Ik bleef staan, overrompeld. Ze had gelijk.
Op het moment dat ze het zei was het eelt op mijn ziel aan het groeien. Het was bijna onmerkbaar voor mijn omgeving, maar voelbaar voor mezelf. Ik werd harder, cynisch. Ik werd luier, rende niet meer zo hard. Ik dacht donkerder. Het schelden raakte me al niet meer, het uitdagen beantwoordde ik schouderophalend.

Terugkijkend was ze er eigenlijk net op tijd bij. Ik werkte er voor een zwangerschapsvervanging en die liep af. Ik bleek niet geschikt voor het werken op zo’n afdeling, ik kon het niet zonder een stuk van mezelf te verliezen. Ik heb zoveel bewondering voor mijn sterke collega’s daar, die werken met liefde, rust en tijd voor de bewoners, die werken zonder eelt op hun ziel. Ik heb zoveel bewondering voor de bewoners, die op hun manier overeind weten te blijven in de hardste wereld die ik ken. Die meer mensenkennis hebben dan welke andere groep mensen ook.

Niet veel later opende de 50|50 Store. De plek die ik zo wenste voor ook deze mensen, zodat ze even weg kunnen uit hun jachtige leven en ‘gewoon’ komen werken.

Vanmiddag kwam er een lief, zachtaardig mens binnen. Ze vloog me enthousiast om de hals en ging direct aan het werk. Mijn vragen beantwoordt ze steevast met ‘Ja schatje!’, ze is goedlachs en bijzonder klantvriendelijk. Na een paar uur werken is de spreekwoordelijke koek op en gaat ze terug naar het jachtige, heftige leven van verslaving, terug naar de plek waar ik voorheen werkte.
Maar heel even was ze hier gewoon een collega.

Reacties op “Eelt”

  1. Marga

    Wat kan ik nog toevoegen aan de bovenstaande reacties waar ik het volkomen mee eens ben!

    DIT: dat het bijzonder dapper is om voor jezelf te herkennen EN erkennen dat je ondanks al je goede wil ergens niet voor geschikt bent ❤️

    Gelukkig heeft Mariëlle haar plek gevonden bij de 50|50Store!!! zonder eelt… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *