Lucht

Erwin heeft COPD. Door jarenlang op straat geleefd te hebben onder barre omstandigheden is hij uiteindelijk ziek geworden. En als je COPD hebt, dan ben je heel, heel benauwd.

Dat was donderdagochtend goed te merken, toen we spontaan besloten de inrichting van de winkel aan te passen. De enorme kast die achterin stond en we naar voren wilden hebben, zouden wij wel even tillen. Ik, met mijn gezonde conditie en Erwin, die maar een beetje lucht heeft. Toen de kast eenmaal stond moest Erwin gaan zitten.

Denk nu niet dat Erwin doorgaans stil in een hoekje zit met een piepende adem. Nee, hij is een snoeiharde werker. Harder dan hij hebben kan. Hij kent het werkende leven maar al te goed: de banen die hij heeft gehad waren zonder uitzondering fysiek erg zwaar, met lange dagen. Die werkethos is er niet uit te krijgen.

Hij kan daar flink van balen: van voorheen 10-urige werkdagen naar nu dagen van twee uur.

En dat hebben we voorzichtig opgebouwd: we begonnen met een uurtje per dag, drie dagen. Na enkele weken bouwden we dat op naar een anderhalf uur en nu zitten we op twee uur per dag, vier dagen per week. Ontzettend knap vind ik dat. Ik zie hoe uitputtend het werken voor hem is, hoe hij zijn adem steeds verliest en hoe frustrerend dat voor hem is. Terwijl wij met het team van de 50|50 Store naar hem kijken vol bewondering: wat een wilskracht! Tot het je de adem beneemt doorgaan.

Dat werkt heel inspirerend voor de groep: als Erwin er is, zet iederéén een stapje meer. De ochtenden zijn alleen nog relaxed bij het kopje koffie om tien uur, daarna knallen we de dag in.

Om zo te kunnen blijven functioneren, krijgt Erwin zware medicatie. Die is gevaarlijk, maar hij kan er niet buiten. Omdat het zulke zware medicatie is mag hij deze niet in eigen beheer op voorraad houden. En zo gebeurde het dat gisteren zijn medicatie plots op was. Je ziet dit niet aankomen, want hij gebruikt een gasverstuiver. Het zweet drupte van zijn gezicht, hij zag wat paars en piepte tijdens het ademen. Ik vond het rot hem zo te zien, kreeg het er zelf benauwd van. De rest van de dag is hij bezig geweest zijn medicatie te regelen. Op-en-neer fietsen naar de apotheek om steeds te checken of het binnen was. Gelukkig was het geen vrijdagmiddag, want hij vertelde ook weleens tot maandagavond zonder lucht gezeten te hebben, de apotheek is namelijk in het weekend gesloten. Je gaat een ex-dakloze zulke gevaarlijke middelen natuurlijk niet dubbel meegeven.

Diezelfde donderdag om zes uur kon Erwin gelukkig weer ademhalen, zijn medicatie was geleverd. Ik zuchtte met hem mee van opluchting.

Van stigmatisering krijgt niet alleen Erwin, maar ook ik het flink benauwd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *