Vanessa

Ze ligt in het ziekenhuisbed. Haar ogen staan moe, haar haar zit in de war. Zwakjes steekt ze haar hand naar me uit en ik kan haar niet vlug genoeg een dikke knuffel geven. Ik moet even slikken. Drieëntwintig jaar lang drugsgebruik, bijna net zo lang prostitutie, je lijf verkopen voor geld zodat je drugs kan kopen. Drugs gebruiken om je lijf verkopen vol te blijven houden. Wat een verrotte vicieuze cirkel is dat.

Je hoofd overeind proberen te houden, je schouders recht, je houding sterk. Kom maar op, ik kan je hebben, van van-je-af-bijten tot de draaiende diva. Ze stond soms zo ver van zichzelf af. De onrust in haar lijf, in haar ogen, in haar leven, in haar zijn.

Vanaf het eerste moment dat ik haar zag, probeerde ik dat kleine stukje echtheid, in die luide, kleurrijke verpakking van niet-zichzelf, te leren kennen en te zien. En dat stukje echt, daar klikte ik enorm goed mee. Daar zat een lieve, zachte, gevoelige vrouw met enorm veel kracht en kwetsbaarheid (en gelukkig nog steeds lekker luid). Daar zat een vrouw met een heerlijk gevoel voor humor, een hart voor anderen en communicatieskills waar je steil van achterover slaat. Daar zat een vrouw met waanzinnig veel talent, intelligentie en levenservaring.

Daar zat óók een aanwinst voor de 50|50 Store. De perfecte ambassadrice!

In de drie jaar die volgden hebben we van elkaar geleerd, met elkaar gehuild en met elkaar gelachen. In die drie jaar heb ik een groei gezien die ik niet had geloofd als je het me van tevoren had verteld. Wat zij heeft geflikt is echt onvoorstelbaar.

Toen ze bij me kwam solliciteren was ze zwanger. Net gestopt met gebruik, een werkelijk kartel van hulverlening om zich heen, op zoek naar zingeving en bij de 50|50 Store op zoek naar een manier om de dag door te komen. Enkele maanden later, op 29 oktober 2015, werd lieve Willem gezond geboren. Ze bleek een geweldige moeder te zijn, werkte hier loeihard voor en struikelde weleens, maar ik kan met de hand op mijn hart zeggen dat ze één van de beste moeders is die ik in mijn leven heb ontmoet.

Een kleine vier weken na de geboorte van Willem stond ze, met baby en al, in de 50|50 Store. (“Ik word gék thuis, ik verveel me! Ik kom weer werken hoor.”) Op mijn bureautje improviseerden we een babybedje, en daar lag de kleine Willem terwijl ze haar werk, een paar uurtjes per keer, weer oppakte. Ik leerde met één hand typen en met de andere een fles geven. Stiekem vond ik het heel jammer dat Willem van mijn bureautje naar het kinderdagverblijf vertrok na enige tijd.

Die tijd zegt veel over werken bij het Leger des Heils, want als iemand aangeeft zoiets te willen, ga je samen bedenken hoe. En wat je kunt doen. Dus na die eerste terugkomst stond er een degelijke Maxi-Cosi op mijn bureau.

Ze groeide in die periode tot een waardevolle ambassadrice, maar ook tot een bron van inspiratie voor haar mede-deelnemers. Waar het soms zo hopeloos kan voelen, staat daar iemand die het heeft gered.

En nu, Willem is inmiddels twee-en-een-half, ligt Vanessa daar, in het ziekenhuisbed. Haar ogen staan blij, maar moe, haar haar zit in de war en ze heeft een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Zwakjes steekt ze haar hand naar me uit en ik kan haar niet vlug genoeg een dikke knuffel geven. Ik moet even slikken.

Naast haar ligt ze, bijna tien pond, roze en prachtig en lief en de mooiste ter wereld. Ik kan haar naam nog steeds niet schrijven zonder dat het kippenvel op mijn armen staat en mijn hart een slagje overslaat:

Lola Katharina Cornelia Mariëlle

Geboren op 17-04-2018

Dochter van Vanessa en Martin, zusje van Willem.

 

Reacties op “Vanessa”

  1. Sandra van Peufflik

    Prachtig verhaal Vanessa je bent een topper.
    Ik vind het knap hoe jij jouw leven weer op de rails hebt gekregen. Petje af.
    Ik ben blij voor je. Je verdiend het ook om gelukkig te zijn. We kennen elkaar uit hele andere tijden. Maar dat heb je achter je gelaten. Gelukkig maar. Kijk wat je ervoor terug hebt gekregen. Moeder van twee kinderen en natuurlijk wens ik je veel geluk en Gods zegen. Met mij komt het ook wel goed. Vriendelijke groet van Sandra van Peufflik.

  2. Eric Engelberts

    Ik heb Vanessa leren kennen in de 50/50 store….wat een geweldige vrouw….ik krijg zo’n goed gevoel als ik met haar praat…en altijd..druk bezig .en ik mag zeker haar zoon willem niet vergeten….wat een leuk jochie is dat….ik heb altijd lol met hem…….ikg heiloop haar nog heel lang te teef in de winkel te zien…want als ze binnen komt gaat altijd de zon schijnen…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *