Boogje

Het is avond. Donker.
Een kromgebogen spichtige man loopt over straat in Overvecht. Hij draagt een voetbalshirt en trainingsbroek, zijn lange, donkere haren vallen in zijn gezicht, de punten aaien zijn ingevallen wangen. Hij lijkt haast te hebben, hij kijkt je niet aan. Zijn aandacht gaat naar de viervoeter naast hem.

Aan het eind van de lijn kijkt een pitbull naar hem op, zo’n echte gespierde met een bek die je in één keer aan stukken kan scheuren. De pitbull hijgt, de man versneld zijn pas en verschuilt zich in zichzelf. Een mevrouw loopt in een boogje om het illustere tweetal heen. De man is verslaafd aan heroïne. Een junkie.

Het is ochtend.
Eric loopt grijnzend de 50|50 Store binnen. Zijn ogen, blauwer dan het blauwste blauw, staan nieuwsgierig en liefdevol. Zijn stem is warm, de woorden die hij gebruikt zijn zorgvuldig gewogen en er staat altijd een glimlach op zijn gezicht. Hij heeft de neiging je met zoveel complimenten te overladen, elk even gemeend, dat je blozend en blij bent na een gesprek met hem. Hij is talig, vrolijk en gevoelig. Zo gevoelig! Als hij binnenkomt, gebeurt er iets met de ruimte. Het is net of iemand een heldere lamp aanknipt in een schemerige ruimte.

Elke dinsdag en vrijdag komt Eric werken. Joelend wordt hij dan begroet door Ghanese C., (‘Hij is goed, hij werkt hard, samenwerken is goed!’), gillend gaat Daphne van 17 hem een knuffel geven (‘Eric is als een grote broer voor mij’) Henriëtte haalt vast haar shag uit haar tas (‘Ha Eric! Altijd zo vrolijk en zorgzaam!’) Stralend loop ik hem tegenmoet. Eric begon hier met een werkstraf en is teruggekeerd met frisse moed en de beste bedoelingen. Hier is hij thuis. Hij is het lichtje van onze werkdag en ik ben dankbaar dat ik hem heb leren kennen.

Zijn hondje heeft prachtige lichtbruine ogen en zo’n eeuwige brede lach. Het beestje kwispelt doorlopend. Het is zo’n ontzettende sufferd, kan niet netjes drinken zonder een waterballet te veroorzaken en luistert perfect naar zijn baasje. Braaf beestje.

Je kan ‘onze’ Eric uittekenen in zijn voetbalshirt. Zijn lange, donkere, volle bos haar is iets waar menig man (en vrouw) de bijna-vijftiger om benijdt. Wanneer hij even binnenwandelt voor een bakkie, heeft hij zijn lichtbruine pitbull met de blije brede kop mee.

Eric zit in het heroïneprogramma van gemeente Utrecht, heroïne wordt onder medisch toezicht aan hem verstrekt. Dit zorgt voor een stukje grip op zijn verslaving en hij hoeft geen criminele dingen te doen om aan zijn drugs te komen. Hij woont in een fijn huisje, zorgt goed voor zijn leefomgeving en hond. Voor ons is het een waardevolle collega.

Als je met een boogje om Eric heen loopt, loop je wat mis!

Reacties op “Boogje”

  1. Marco

    ‘zijn lange, donkere haren vallen in zijn gezicht’ en ‘Zijn lange, donkere, volle bos haar is iets waar menig man (en vrouw) de bijna-vijftiger om benijdt.’
    Hmmm, zeer oude foto of juist een hele recente… kort kapsel op de foto. Doet verder geef afbreuk aan het verhaal …. maar is versterkt het verhaal zeker niet.

    • marielleadmin

      Haha, klopt helemaal Marco! Kun je je voorstellen hoe ik reageerde, ik net mijn stukje af en hij zijn haar eraf…(Wat staat ’t hem goed hè!) De foto is recent en het verhaal schreef ik enkele dagen daarvoor. Dankjewel voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *