Harry

Een beetje een oude zeur is het, dat wel. Weemoedig denkende aan de jaren ’70, ’80, waar alles een beetje beter en mooier was, smartphones hekelend en afkeurend over de jeugd. Prachtig pingelend op zijn gitaartje anekdotes delen. Boos worden om een rinkelende telefoon, het onbegrip naar zijn al best grote kinderen.

Ik kijk naar de grootheid Harry Saksioni op het podium van Tivoli.

Ik kijk even rechts van me, en zie Joost, deelnemer in de 50|50 Store, vreselijk genieten. Zijn ogen lichten op bij de gedateerde anekdotes, hij lacht het hardst om de grappen, raakt ontroerd bij de verdrietige gitaarsolo’s. Voor de gelegenheid zijn zijn woeste krullen wat gladgestreken en hij heeft de kleren aan die ik hem uit onze winkel gaf.  Ik strek mijn nek wat verder naar achteren en kijk naar collega en vriend Peter. We wisselen een blik van verstandhouding en glimlachen naar elkaar.

Niet altijd heeft iemand iemand. En als je wel iemand hebt, heeft die iemand misschien wel niet de middelen of mogelijkheden jou te geven waar je naar verlangd. Joost is misschien wel de grootste muziekliefhebber die ik ken, en wel zeker een dynamische encyclopedie als het op muziek aankomt. In mijn beleving weet hij álles. Van Schubert tot Paul Simon. Ik zat laatst bij een concert waarvan ik zeker was dat Joost het fantastisch zou vinden. Ik sprak daarover tegen Peter, die reageerde met “Maar dan gaan wij toch met hem naar een concert?”. Je moet weten, Peter is nogal een atypische begeleider. Die doet dat dus gewoon.

Niet veel later zijn er dus tickets geboekt voor deze gitaarvirtuoos. We zijn gelukkig drie kwartier te vroeg, want Joost stond al in de hal te dralen, wachtend op ons. In zijn gedachten tijden herlevend vertelt hij ons over de eerste ontmoeting met zijn vriendin, langer geleden dan wij wisten, over de drankjes die hij dronk, de plekken waar hij woonde en de concerten die hij bezocht.

Best een aantal jaar geleden, toen ik nog niet wist van herstelgericht werken, werkte ik in de woonbegeleiding met mensen die dakloos waren en leefden met een harddrugsverslaving. Ik was onervaren, me toen erg bewust van de afstand in afstand-nabijheid en voelde me daar niet altijd prettig bij. Ik ben een ongefilterde flapuit en vond het lastig openheid van de cliënten te vragen, maar niet ‘terug’ te delen. Het paste niet bij mij. Gelukkig werk ik voor een dappere, innovatieve organisatie die steeds doorgroeit, nieuwe methodieken introduceert en je motiveert buiten de gebaande paden te gaan. Van onervaren afstand naar krachtgericht en tenslotte naar herstelgericht, en eigenlijk hoort een avond als deze hier helemaal bij.

Na deze avond gaat het extra goed met Joost. Joost is de beste versie van zichzelf en ik kijk uit naar de middagen die hij werkt.

We zijn een beetje dichterbij elkaar gekomen, Joost, Peter en ik. En daarom doen we nog meer ons best voor elkaar. Zo werken relaties, en zo werkt herstel.

Reacties op “Harry”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *