Trek

In ons mooie winkeltje werken meerdere mensen die te maken hebben, of hebben gehad met een drugsverslaving. Soms is het omdat een ouder of gezinslid gebruiker is, soms omdat ze zelf gebruikten en soms omdat ze nog steeds drugs gebruiken.

Herkenning en steun vinden ze bij elkaar. Een deelnemer die een terugval heeft gehad, vertelt dit tijdens het koffiemoment. Ze krijgt steun, goedbedoelde en vaak nuttige tips en vooral een arm om haar schouders. Het mag.

Trek hebben is hier niet zelden onderwerp van gesprek. Het betekent dat je een waanzinnig verlangen hebt naar de drugs (of alcohol) waar je aan verslaafd bent. En al heb je alle nummers van alle dealers gewist en alle drugs-gerelateerde contacten verbroken, bij een onweerstaanbare trek is de dealer zó weer gevonden.

Of ze zoeken jou op, wat de strijd tegen de trek wel erg kwetsbaar maakt. Ik probeer niet te snoepen en kan al geen weerstand bieden tegen de mokkaschnitt die vanochtend voor mijn neus werd geplempt. (Twee stukjes mensen. Twee. ) Ik vind het soms best lastig deze dealers niet te veroordelen, wanneer ze voor de deur van een zwangere deelnemer staan of voor de winkel wachten tot iemands werkdag erop zit. Wat levert dat een enorm innerlijk gevecht op voor hen die weerstand proberen te bieden. En wat ontzettend knap als het deze deelnemers lukt het niét te doen!

En loop je nou zelf in de 50|50 Store rond lunchtijd, en verzucht je ‘Hmmm, al bijna één uur… Ik heb trek!’ Schrik dan niet als er ten minste drie mensen gekscherend terugroepen:

‘Je hebt honger! Alleen drugsverslaafden hebben trek!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *