Stadsgek

Elk dorp heeft er één, een persoon die net (of behoorlijk) buiten de pas loopt, opvallend anders is en vaak met licht gebogen hoofd en meewarige glimlach nagekeken wordt: de dorpsgek. En zoals alles in de grote stad groter is, heeft Utrecht niet één stadsgek, maar een handvol.

Laat ik me vooraf ervan vergewissen jullie duidelijk gemaakt te hebben dat ik in deze de term ‘stadsgek’ liefkozend bedoel, gelijk een geuzennaam. Niet boos zijn.
Utrecht heeft dus, zoals gezegd, meerdere stadsgekken. Je hebt die éne op de fiets, die kale straatnieuwsverkoper voor de Hema, de Ufo-piloot, die ene die de paus heeft ontmoet in Rome en die rocker die vaak voor Tivoli met ontbloot bovenlijf zijn concerten geeft. Gratis. Deze mensen máken de stad, zo bleek in ‘mijn’ stad Amersfoort toen alom geroemde straatnieuwsverkoper Rini overleed en er vrijwel direct gesproken werd over een standbeeld oprichten voor de beste man. Hij wordt nog altijd gemist (‘Hállooo-lieve-mensen!’)

Toen ik ging werken in Utrecht leerde ik de mensen kennen die deze stadsgekken zijn. Onuitgezonderd mensen met een leven, een hart, een kwetsbaarheid. Mensen waarvan ik veel kan leren, mensen met wie ik kan lachen, ontzettend in de clinch liggen en mensen met wie ik het weer goedmaak of zij met mij. Schrijnend is het wanneer deze mensen aangeven zo graag in de pas te wíllen lopen, maar de capaciteit ontbreekt. Beter is het wanneer zij zich niet realiseren de stadsgek te zijn, maar te beleven dat de stad gek is. Soms wisselt het zich af.

Van bovenstaand omschreven Utrechtse stadgekken werken er een paar binnen de workcentra van 50|50, waar ze arbeidsmatig geactiveerd worden. Ze doen hier een bijdrage aan de maatschappij, naast degeen die ze doen om Utrecht wat kleurrijker te maken. Binnen de veiligheid van deze workcentra krijgen ze de kans zich op hun manier en tempo te ontplooien als werknemer.

Waarom vertel ik dit, vraag je je misschien af?

Mijn lieve collega Wendy wees me boos op wéér een filmpje wat was gemaakt over één van deze stadgekken. Toevallig eentje die ons nogal aan het hart gaat.
Dit gebeurt zorgwekkend vaak. Ik zou zo graag willen dat de dapperen met dat mobieltje in de hand even tot drie tellen, zich realiseren hoe onnodig, schadelijk en onvriendelijk deze actie is en het gewoon even lekker niet doen.

Daarom, lieve lezer die ook eens gekscherend een filmpje of foto heeft gemaakt van jouw favoriete stadgek waarom je zo hartelijk hebt kunnen lachen, ik nodig je van harte uit voor een kopje koffie in de 50|50 Store. Ga eens met deze heerlijke stadsgekken om tafel. Leer ze kennen. Zonder beeldschermpje ertussen.

Want zoals de Domtoren Utrecht een hart geeft, zo geeft de stadsgek het een ziel. En daar mag je ‘m best even dankbaar voor zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *