Soepfiets

5 december 2016, het begin van de avond. Pakjesavond welteverstaan. Met de soepfiets, gevuld met ditmaal niet alleen soep en broodjes maar ook HEMA-shoppers vol lekkers en nodigs, (met dank aan de Giro des Heils 2016, een bijzondere wielertocht die hiervoor geld inzamelden) togen we naar de parken, de beschutte plekken, Hoog Catharijne, bruggen en tentjes. Het vriest en waait venijnig, ik duik wat verder weg in mijn winterjas en prijs mezelf voor het dragen van thermo-ondergoed. Echtwel slim.

Eigenlijk hoop ik dat we niemand tegen gaan komen. Niemand zou buiten mogen slapen in deze ijzige kou. Ik voel mijn vingertoppen tintelen, we zijn nog geen twintig minuten op pad.

Al vlot is het raak; vier mannen op een bankje, schouder aan schouder. Goedlachs pakken ze de pakketten aan, ze slaken kreten van blijdschap bij het bekijken van de inhoud. Ze zetten een muziekje aan op de telefoon en doen een dansje met ons. We bouwen een klein feestje, daar midden in het koude park. Een biertje sla ik lachend af, ze willen graag iets met ons delen. Even heb ik het wat warmer.

We vervolgen onze ronde, komen kleurrijke types tegen, verwarde mensen, potentiële professoren, mensen die veel praten, niet praten, een andere taal spreken. Allemaal zijn ze continue in beweging om warm te blijven, wiebelen van de ene voet op de andere of gaan ritmisch van voor-naar-achter zittend op een bankje. De sjaals uit de pakketten gaan direct om.

Op Hoog Catharijne neemt de soepfiets zijn vaste standplaats in; net voor de uitgang. In de kou stilstaan blijkt pittiger dan onderweg zijn, ik maak kleine sprongetjes terwijl ik de soep die we veel uitdelen daar probeer in de beker te houden. Een man staat ons op een afstandje gade te slaan.

Zijn donkere gestalte doemt op in het straatlantaarnlicht, hij maakt bewegingen richting ons maar deinst steeds weer terug. Ik vang zijn blik, boze donkere ogen kijken me hard aan en ik wend mijn blik af. Tonnie en Jeroen, soepfietshelden en hulpverleners waarvoor ik tomeloos respect heb, bespreken de aanpak. Deze man kennen ze. Tonnie pakt een tas, een soepje en een broodje en gaat voorzichtig, bijna sluipend, de kant op van de man. Hij verstijft, duikt tegen de muur. Tonnie fluistert “Het is goed. Het is goed.”, zet het warme soepje en de tas op twee grote voetstappen van de man af en loopt dan, achteruit, naar ons terug. De man wacht tot ze op veilige afstand is, grist de waren weg en verdwijnt de donkere koude nacht in. Hij doet me denken aan een wild dier.

Sinds februari 2013 rijdt de soepfiets zijn rondes, met Tonnie en Jeroen die outreachende zorg bieden aan een bijna onzichtbare doelgroep. Die precies weten waar deze mensen slapen, welke beschutte plekken een potentiele slaapplaats zijn. Ze motiveren de mensen met liefdevolle, zachte hand, richting de hulpverlening die ze zo hard nodig hebben. Met heel, heel veel geduld maken ze kleine, waardevolle stappen. Ik vraag me af hoe het met de verwilderde meneer is uit bovenstaande alinea.

Vorige week kwamen ze twee nieuwe Majoors halen, de fantastische fietsen (gemaakt bij 50|50 Bike) waarvoor ze de barrels waarmee ze eerst de rondes maakten kunnen inruilen. Deze hebben ze kunnen aanschaffen door de opbrengst van de Giro des Heils 2017.

Dus: zie je een bakfiets met de opdruk “soepfiets” met een goedgekrulde kerel op het zadel, vergezeld door een kort-pittige mooie dame op een Majoor, met een ervaringsdeskundige op de andere Majoor? Zwaai even. Roep even. Kushandje voor deze gouden mensen!

(Je kan je inschrijven voor de nieuwsbrief van de Soepfiets op http://legerdesheilsmiddennederland.us7.list-manage.com/subscribe?u=61e769119c4bd46b1ced14b50&id=8621a65a34

Wil je een donatie doen? Maak deze dan over op: NL61RABO0105576085 t.a.v. Stichting Leger des Heils WenG MN o.v.v. SOEPFIETS)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *