Utrecht

Het blijft een malle verstandhouding, die tussen Utrecht en mij. Mijn werkstadje. Al jaren ben ik werkzaam in dit hart van Nederland, steeds heb ik gewerkt met doelgroepen die de straat te nader staan.

Het is een uitdaging om mij een locatie van het één of ander uit te leggen; dat is sowieso nou niet bepaald mijn sterkste kant, maar in een stad die ik niet zo goed ken (of nou vooruit, ook in een stad die ik wél goed ken) al helemaal niet.

Ik heb indertijd wat trucjes geleerd die me mezelf bij tijd en wijlen vreselijk doen overschatten. Ik waarschuw mensen niet zelden wanneer ze met me op stap gaan dat ze niet in mijn overtuigingskracht moeten trappen: voor je het weet ben je onbedoeld in een ander continent beland. (Of aan de andere kant van Düsseldorf, sorry nog lieve Eva en Annemarieke).

Vandaag had ik een afspraak waarbij we diverse locaties doorspraken van Utrecht toen ik een grappige, en ietwat zorgwekkende ontdekking deed.

Na jaren werken in Utrecht ken ik de stad best een beetje, dacht ik zo. Ik weet waar je je methadon haalt, waar de nachtopvangen zich bevinden, waar de dames zich prostitueren, waar je naalden kunt ruilen, condooms kan ophalen, gebruikersruimtes kan vinden, waar dealers zich doorgaans ophouden en waar je je dag kan doorbrengen als vluchteling zonder status.

Ik weet alleen totaal niet waar het postkantoor zit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *