Sleutel

Ik was 21, ofzo. (Ik ben nu al zes jaar 29.) Bij de avondwinkel stond een groepje jongeren verzameld, recht voor de ingang.

Ik parkeerde mijn fiets en zette deze achteloos op slot. Toen ik me oprichtte keek ik recht in het gezicht van één van de jongens. Hij rechtte zijn pet en keek me doortastend aan.

“Waarom zet je je fiets op slot? Vertrouw je ons niet ofzo? Je denkt zeker dat wij je fiets pakken hé? Zo ben jij hé?” Een felle spraakwaterval raakte me onverwacht en ik voelde een gevoel van onrecht in mijn maag branden, op weg naar mijn hart. Ik herstelde, glimlachte en gaf hem mijn fietssleutel. “Ik ga even wat kopen. Wil jij op mijn fiets passen? Ik vertrouw je.”

De groep was even stil, begon toen te lachen en de jongen die me aansprak vriendschappelijk te duwen. Ik maakte mijn praatje, daar binnen in de avondwinkel, langer dan gewoonlijk. Toen ik naar buiten liep ontving de groep me met een lach, de jongen haalde mijn fiets van slot en bood deze galant aan.

Deze ervaring bleek de opmaat voor mijn latere werk als begeleider.

“Geef jij je deelnemers nou een sleutel mee? Ben jij niet bang dat het misgaat? Laat jij je winkel nou serieus soms achter zonder enige begeleiding?”

Vertrouwen is de sleutel.

Reacties op “Sleutel”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *