50|50 Store: de Heropening

Op 30 juni jongstleden zijn wij heropend, in een nieuw concept waar we hartstikke hard voor gewerkt hebben.

Op de opening hebben alle deelnemers een prachtig rood lint in stukjes geknipt voor het officiële openingsmoment. Ik neem jullie, voor deze eerste blogpost, graag mee naar dat bijzondere moment met onderstaande speech die ik voorlas uit een sprookjesboek.

Ik hoop jullie hier nog eens tegen te komen lieve lezers!

Ik was elf toen ik voor het eerst huilde van geluk. Het zou prachtig zijn als ik jullie nu zou gaan vertellen dat dat ging over de dankbaarheid van een dakloze, mijn kinderhand die een heroïneverslaafde liefdevol benaderde, een boterham gaf aan een verwarde man op straat, maar helaas.

Ik was voor het eerst van mijn leven in Disneyland Parijs en ik huilde van geluk in Mainstreet.

Nog heel vaak denk ik, niet zelden met kippenvel en blije zuchten, terug aan dat moment dat ik nog niet wist wat huilen van geluk was tot ik het deed. Die fantasievolle, gecreëerde wereld, de attractie van Peter Pan en een kus geven aan Alice in Wonderland. Ze rook naar rode snoepjes en haar wang was poederig.

Niet eerder probeerde ik de link te leggen tussen dit stukje van mij en de werkelijkheid, mijn werk en wie ik ben geworden. Tot ik dit project aanging en ik werd uitgedaagd om op zoek te gaan naar wat mij beweegt, wat mijn rode draad is. De mensen die ik het vroeg, mensen die heel dicht bij me staan, reageerden eigenlijk allemaal hetzelfde. Lachend.

“Maar dat is toch heel duidelijk? Jij gelooft erin. In een goede afloop, in het goede van de mens, in de goedheid van de wereld. Je hoopt niet, je weet. “

En nu, iets meer dan twintig jaar later, is er dit winkeltje, waar ik werk met de mensen waar buiten soms met een boog omheen wordt gelopen. Junks, hoeren, zwervers, gekken, vieze mensen, probleemjongeren, tuig. De mooiste mensen van allemaal!  Een plek waar voorop staat dat we lief zijn voor elkaar, waar we elkaar vertrouwen, waar we geloven in elkaars kracht en elkaar steunen. Een winkeltje wat nu sneeuwwit is geverfd en waar we deelcadeautjes verkopen waarmee we liefs verspreiden.

Waar Hans Christiaan Andersen zijn sprookje helemaal alleen schreef en de gebroeders Grimm het met zijn tweeën deden, had ik er even iets meer nodig om dit sprookje te schrijven. Lieve knappe innovatiesoldaatjes, Milly, Lisa en Saskia, een heel jaar zijn jullie bezig geweest om deze winkel naar een hoger niveau te tillen op bedrijfsniveau. En dit hadden jullie niet beter kunnen doen. Ik heb genoten van de maandagen met jullie in het kantoortje, en zal jullie enthousiasme en tomeloze optimisme gaan missen. En jullie gegiechel. Vooral en met name jullie gegiechel.

Dus we hadden er al vier nodig om dit sprookje te gaan schrijven, maar dat is lang niet alles! Sinds februari ben ik aangesloten bij Starters4Communities, die mij opzadelden met drie fantastische , inspirerende en creatieve geesten: Thomas, Willemieke en Juliette. Zij gaven mij elke week de energie om door te gaan, leerden me het belang van een goede knuffel en zijn waanzinnig verantwoordelijk voor wat jullie hier vandaag zien.

Nu zijn we al met zeven. Prachtig aantal voor een sprookje.

Tellen we daar nog even Machiel bij, die mij het vertrouwen heeft gegeven dit te mogen doen, Marieke, sparringpartner en vertrouwelinge van het eerste uur, en Wendy, mijn rots.

Okidoki, tien mensen. Klaar wel, zou je denken.

Maar dan zouden we hen vergeten die vrije dagen en uren offeren om hier de handen uit te mouwen te komen steken. Lieve vrijwilligers, Rianne, Ellen en Rita, die hier elke week weer staan, zonder jullie zou de store er zó anders uitzien. Maar ook de schilders, klussers en lieverds die mijn zenuwinzinkingen liefdevol opvingen met knuffels, kussen en puzzels. Jullie weten wie jullie zijn.

Nu zijn we de tel al aardig kwijt hé? Zou het dan nu klaar zijn? Leefden ze nog lang en gelukkig?

De échte schrijvers van dit sprookje, zijn ook meteen de hoofdpersonen, de goeierikken, de onmisbaren en de besten: de deelnemers. De mensen die hier komen werken om ieders winkelervaring tot een uniek moment te maken. Het zijn ook de mensen die mijn chaotische buien hebben doorstaan, mijn valse zingen, schreeuwen tegen de computer en mijn soms gebrekkige aandacht. Jongens, jullie zijn ontzettend bijzonder voor mij en de reden dat ik hier zo gelukkig ben. De Store is van jullie, jullie maken deze maffe winkel tot wat deze is. En kijk eens om je heen, daar mag je heel, heel trots op zijn. Dat is helemaal van jou en door jou. Helden zijn jullie, stuk voor stuk.

En daarom, was er maar één manier om deze 50|50 Store officieel te openen: niet door een burgemeester of wethouder, maar door allemaal prinsen en prinsessen, koningen en koninginnen: mag ik alle deelnemers vragen om naar het lint te gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *